Tuesday, November 13, 2012

அழகு நிலவே - பவித்ரா.. என் எண்ணங்கள்


அழகு நிலவே - பவித்ரா.. 



இசையோடும், பாடலோடும் ஒரு மெல்லிய மகிழ்ச்சியா அல்லது சோகமா என்று அறிய முடியாத ஒரு உணர்ச்சி இழையோடி இருக்கும்.
மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையிலேயே இந்தப் பாடலை என்றும் நான் கேட்டிருக்கின்றேன். உணர்ச்சிவசப்படுபவன் தானே மனிதன்.

Proud to say that I am an emotional idiot. 
After all Emotions makes me human every time.

இந்தப் பாடலின் வரிகளை, நான் கண்ட, படித்த, கடந்து வந்த அனுபவங்களின் புரிதலில் பதிவு செய்ய விரும்பினேன்.
/*
அழகு நிலவே கதவு திறந்து அருகில் வந்தாயே 
எனது கனவை உனது விழியில் எடுத்து வந்தாயே 
ஒரு பாலைவனமாய் கிடந்த வயிற்றில் பாலைவார்த்தாயே 
என் பாதிஉயிரை திருப்பித் தரவே பறந்து வந்தாயே
இந்த பாவி உன்னைச் சுமந்ததில்லை நானும் உன் தாயே... 

*/
       யாரோ சிலரை பார்த்தவுடன், பழகியவுடன் நமக்குள் ஒரு பூரணமான உனர்வு வரும் அல்லவா? அந்த உணர்வை நீங்கள் எல்லாருடனும் பெற முடியாது. வெகு சிலருடன் மட்டுமே அது சாத்தியம்.
      இந்தப் பாடலை வெறும் ஆண்-பெண் காதலுடன் சம்பந்தப்படுத்தாதீர். நான் சொல்ல வருகின்ற உணர்வு அதற்க்கும் மேலானது. யாரோடும் நீங்கள் அதை உணரலாம். ஆண்-பெண் என்ற பேதம் இல்லை. மனிதன் - மிருகம் என்ற பாகுபாடில்லை. ஐயிரு திங்கள் சுமக்காமல், சுரக்கின்ற தாய்மை இது.
       ஒரு உரிமை, ஒரு மகிழ்ச்சி அவ்வளவு தான். மிகவும் எளிமையானது. ஆனால் அவ்வளவு எளிதில் சாத்தியப்படாதது. அண்பு, நேர்மை, உரிமையினால் மட்டுமே இது ஊற்றெடுக்கும்.
/*
சொந்தங்கள் என்பது தாய் தந்தது - இந்த 
பந்தங்கள் என்பது யார் தந்தது 

*/

     பிறப்பால் வந்த சொந்தங்கள் இல்லாமல் அன்பினால், நட்பினால், பாசத்தினால், காதலினால்; நீ தேர்ந்தெடுக்கும் சொந்தங்கள் மனதிற்க்கு நிறைவானவை.
    ரத்த சம்பந்தமில்லாமல், உனர்வுகளோடு சம்பந்தப்பட்டவை. யாரும் உனக்கு தராமல் நீயே கொண்ட பந்தங்கள் இவை. ரத்த உறவுகளில் கூட, நாம் சிலருடன் மிகவும் நெருக்கமாய் இருப்பதில்லையா? அது போலத்தான்.
/*
இன்னொரு தாய்மைதான் நான் கண்டது - அட 
உன்விழி ஏனடா நீர் கொண்டது 
*/

    ஆணோ, பெண்ணோ தாய்மை பொதுவானது. மிகவும் உணர்ச்சி வசப்பட்ட நிலையிலேயே, யாராலும் தாய்மையை உனர முடியும். உணர்ச்சி வசப்படுபவனே மனிதன்.
    நீ ஒரு உறவில் தாய்மையை உணர்ந்தால் அந்த சொந்தத்தை பிரிய நேர்ந்தாலும், மனம் ஒப்பாது, அந்த வலி கொடிது. ஞாபகம் உன் கட்டை வேகும் வரை தொடரும். மறக்க இயலாது.

/*
அன்புதான் தியாகமே அழுகைதான் தியானமே 
உனக்கும் எனக்கும் உள்ள உறவு ஊருக்குப் புரியாதே...
*/

    எந்தச் சூழ்நிலையிலும் ஒரு உறவுக்காக ஒருவன் கண்ணீர் சிந்தினால், அந்த உறவை அவனோ அவளோ இழக்க வேண்டாம் என உண்மையாக இருக்கிறான் என அர்த்தம்.
    எளிதில உணர்ச்சி வசப்படுவனை காட்டிக் கொடுப்பது கண்ணீரே. அவனே நினைத்தாலும் அதை மறைக்க முடியாது. எவ்வளவு கட்டுப்படுத்தினாலும் சில மனித்துளிகளில் வெளிப்பட்டுவிடும்.
    அழுபவன் முட்டாள் அல்ல; கையாள் ஆகாதவன் அல்ல; அவனே உண்மையானவன். எங்கே நாம் இதை இழந்துவிடுவமோ என்று பதைப்பவன். நெஞ்சில் பாசமும், நேர்மையும், மற்றவரை காயப்படுத்திவிடக் கூடாதென்ற கவலையை உண்மையாக உணர்பவன்.
   அழுகையில் என்றுமே நேர்மை இருக்கும்.

    இப்படிப்பட்ட உறவுகள் என்றுமே ஊருக்கு புரிவதில்லை.
     ஆணும் பெண்ணுமா கண்டிப்பாக இது காதல் தான் என நினைப்பது பொது புத்தி. ஏன் அம்மா-பிள்ளை உணர்வு வராதா? அல்லது அண்ணன் - தங்கை, அல்லது அப்பா - மகள். இவையனைத்துமே உணர்வு தானே?
     அதே போல் ஒரு வளர்ப்பு பிரானியிடம் மிக மிக நெருக்கமாய் அன்பு செலுத்துபவரை நிச்சயமாக மனநிலை சரியில்லாதவராகவே நினைக்கும் இந்த உலகும். புரியாவிட்டால் எட்டத் தள்ளி நில்லுங்கள். நீங்கள் அந்த உறவுகளை என்றும் புரிந்து கொள்ள முடியாது.
/*
பூமியை நேசிக்கும் வேர்போலவே - உன் 
பூமுகம் நேசித்தேன் தாயாகவே 
நீருக்குள் சுவாசிக்கும் மீன்போலவே - உன் 
நேசத்தில் வாழுவேன் நானாகவே 
உலகம் மாறுமே உறவுகள் வாழுமே 
கடலைவிடவும் ஆழம் எந்தன் கண்ணீர்த்துளி ஒன்றே...

*/
இவ்வளவுக்கும் பிறகு, இந்த வரிகளுக்கு என் கருத்து தேவை தானா?

Monday, October 17, 2011

இருந்து பாடிய இரங்கற்பா! - கவியரசு கண்ணதாசன்


பாரியொடும் கொடைபோகப் பார்த்தனொடும்
   கணைபோகப் படர்ந்த வல்வில்
ஓரியொடும் அறம்போக உலகமறை
   வள்ளுவனோ டுரையும் போக
வாரிநறுங் குழல்சூடும் மனைவியொடும்
   சுவைபோக, மன்னன் செந்தீ
மாரியொடுந் தமிழ்போன வல்வினையை
   என்சொல்லி வருந்து வேனே!
தேனார்செந் தமிழமுதைத் திகட்டாமல்
   செய்தவன்மெய் தீயில் வேக,
போனாற்போ கட்டுமெனப் பொழிந்ததிரு
   வாய்தீயிற் புகைந்து போக,
மானார்தம் முத்தமொடும் மதுக்கோப்பை
   மாந்தியவன் மறைந்து போக,
தானேஎந் தமிழினிமேல் தடம்பார்த்துப்
   போகுமிடம் தனிமை தானே!
பாட்டெழுதிப் பொருள்செய்தான் பரிதாபத்
   தாலதனைப் பாழுஞ் செய்தான்;
கேட்டழுத பிள்ளைக்கோர் சிறுகோடும்
   கீறாமற் கிளைமு றித்தான்;
நாட்டழுகை கேளாமல் நந்துயரும்
   காணாமல் நமனெனும்பேய்
சீட்டெழுதி அவன் ஆவி திருடியதை
   எம்மொழி யாற்செப்பு வேனே!
பொய்யரையும் இசைபாடிப் புல்லரையும்
   சீர்பாடிப் புகழ்ந்த வாயால்,
மெய்யரையும் வசைபாடி வேசையையும்
   இசைபாடி விரித்த பாவி,
கையரையும் காசின்றிக் கடைநாளில்
   கட்டையிலே கவிழ்ந்த தெல்லாம்
பொய்யுரையாய்ப் போகாதோ புத்தாவி
   கொண்டவன் தான் புறப்ப டானோ!
வாக்குரிமை கொண்டானை வழக்குரிமை
   கொண்டானை வாத மன்றில்
தாக்குரிமை கொண்டானைத் தமிழுரிமை
   கொண்டானைத் தமிழ் விளைத்த
நாக்குரிமை கொண்டானை நமதுரிமை
   என்றந்த நமனும் வாங்கிப்
போக்குரிமை கொண்டானே! போயுரிமை
   நாம்கேட்டால் பொருள்செய் யானோ!
கட்டியதோர் திருவாயிற் காற்பணமும்
   பச்சரிசி களைந்தும் போட்டு
வெட்டியதோர் கட்டையினில் களிமண்ணால்
   வீடொன்றும் விரைந்து கட்டி
முட்டியுடைத் தொருபிள்ளை முன்செல்லத்
   தீக்காம்பு முனைந்து நிற்கக்
கொட்டியசெந் தமிழந்தக் கொழுந்தினிலும்
   பூப்பூத்த கோல மென்னே!
போற்றியதன் தலைவனிடம் போகின்றேன்
   என்றவன்வாய் புகன்ற தில்லை;
சாற்றியதன் தமிழிடமும் சாகின்றேன்
   என்றவன்வாய் சாற்ற வில்லை;
கூற்றவன் தன் அழைப்பிதழைக் கொடுத்தவுடன்
   படுத்தவனைக் குவித்துப் போட்டு
ஏற்றியசெந் தீயேநீ எரிவதிலும்
   அவன்பாட்டை எழுந்து பாடு!

Friday, October 14, 2011

அரசு இயல் – பாகம் 1.


அரசு இயல் – பாகம் 1.

கொஞ்சம் அரசியல் பேசுவோமா? ஓடாதீங்க.. ஓடாதீங்க.. கொஞ்சம் இருங்க…பொறுமையா படிங்க..

இது எந்த தனிப்பட்ட அரசியல் கட்சியப் பற்றியோ, இல்ல தலைவரைப்  பற்றியும் ஆன பதிவு அல்ல. நமக்காகவே நாமே உருவாகிக் கொண்ட, இல்லை யாரோ உருவாக்கிக் தந்துவிட்டுப் போன நமது ஜனநாயகம் மற்றும் அதில் இருக்கும் அரசியல், முக்கியமா நாம் செய்ய வேண்டிய அரசியல் சார்ந்த எனது பார்வை.

இன்னைக்கு நம்ம நாடு என்ன நிலைமையில இருக்குன்னு உங்களுக்கு நல்லா தெரியும். எத்தனை குறைகள், எத்தனை பிரச்சனைகள், எவ்ளோ லஞ்சம், எந்த அளவு ஊழல் எல்லாம் தெரியும். இதப்பத்தி பேசினா நேரம், காலம் தெரியாம பேசுவோம். எல்லாக் குறைகளயும் வரிசையா சொல்லுவோம்.

சரி.. குறை சொல்றோம்.. எல்லாம் தெரிஞ்சு என்ன செய்றோ? நாம என்ன செய்ய முடியும்? நம்மிடம் எந்த விதமான பதவியும், அதிகாரமும் இல்லை. நம்மிடம் ஆள் பலம், பண பலம் இல்லை. ஆனால், மிக முக்கியமான, அவசியமான, முன்பு சொன்ன எல்லாவற்றையும் விட சக்தி வாய்ந்த ஒன்றான “பொறுப்பு” நம்மிடம் இருக்கிறது. ஆங்கிலத்தில் “RESPONSIBILITY”. ஆமாம். நம்மிடம் இருக்கும் இந்த பொறுப்பு எந்நேரமும் துடிப்புடன் இருந்தால், எந்த தவறும் நடக்காமல் 75 சதவிகிதம் வரை குறைக்கலாம்.

எப்படி தவறுகளை குறைக்கிறது? நாம பொறுப்பா இருந்தா எல்லாத் தவறும் உடனே குறையுமா? இதற்கு பதில்.. எல்லாத் தவறும் குறையாது, உடனேவும் குறையாது. நீங்கள் விரும்பினாலும், விரும்பாவிட்டாலும் சமூகம் சார்ந்த பெரும்பாலான பிரச்சனைகள் எந்தக் காலத்திலும் உடனே தீராது, மாறாது. குறைந்தபட்சம் ஒரு தலைமுறைக் காலமாவது ஆகும். இது தேவர் மகன் வசனம் போல் தான். விதை நீங்க போட்டது, ஆனா பழம் அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் உங்களுக்கும், ஆனா நிச்சயமாக உங்கள் வம்சத்திற்க்கு பழம் கிடைக்கும். அதே போல் நீங்கள் இந்தத் தலைமுறையில் முயற்சி செய்தால், அரசியல் மாற்றம் நிச்சயமாக அடுத்த தலைமுறையில் நிகழும். அதற்கு அடுத்த தலைமுறைக்கு தூய அரசியல் கிடைக்கும். இந்த மாற்றத்தை நீங்கள் துவக்காவிட்டால், இது இன்னும் ஒரு தலைமுறைக்கு தள்ளிப்போகும். அவர்களும் செய்யாவிட்டால்? அதனால் நல்லதை நாமே தொடங்குவோம்.

நல்லதை நாம் தொடங்கினாலும் சரி, தொடங்காவிட்டாலும் சரி, கெட்ட அரசியல் அல்லது தவறான அரசியல் நிச்சயமாக இந்த தலைமுறையில் இருந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு பரிசளிக்கப்படும். அந்த பரிசால் பாதிக்கப்படுவது நீங்கள் மட்டுமில்லாமல் நமது சந்ததியனரும் தான். எப்பொழுது ஆரோக்கியமான அரசியல் அடுத்த தலைமுறைக்கு நிறைய கையளிக்கப்படுகிறதோ, அப்பொழுது தான் நீங்கள் இட்ட விதை பழுக்க ஆரம்பிக்கும். ஊழல் குறைந்து, அடிதடி இல்லாமல், ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் சந்தோஷமாக வாழ முடியும், நிம்மதியாக சாகக் கூட முடியும். இந்த அனைத்தும் நிறைவேற, நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல் “பொறுப்பு” (RESPONSIBILITY) மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது.

சரி.. முக்கியமான இந்த “பொறுப்பு” எந்த விதத்தில் உதவும்? நாம பொறுப்பா எப்படி செயல்படுறது? இந்த பொறுப்ப வச்சு என்னவெல்லாம் செய்யலாம், சாதிக்கலாம்?

இவை அனைத்திற்க்கும் விடை இரண்டாம் பகுதியில்….

Saturday, August 21, 2010

ஆசை

பதிவு எழுத வேண்டும் என்று நீண்ட நாள் ஆசை. அது என்னவோ தமிழ் மீது ஒரு இனம் புரியாத ஆசை. எங்கே ஆரம்பித்தது என்று சரியாகத் தெரியவில்லை. பள்ளியில் படிக்கும் பொழுது வந்து இருக்க வாய்ப்பில்லை. என் பள்ளிப் படிப்பு முழுக்க நான் தமிழ் படித்ததில்லை. அதை பெருமையாக இல்லை மிகவும் சிறுமையாக நினைக்கின்றேன்.

ஐந்து வயது முதல் தினத்தந்தி படிக்கும் பழக்கம் இருக்கிறது. அப்படி தான் நான் தமிழ் படிக்க கற்றுக் கொண்டேன். பிறகு அது தினகரன், தினமலர் என்று மாறியது. காலை எழுந்தவுடன் கண்கள் திறப்பதே செய்தித்தாளில் தான். இன்று அது விகடன், குமுதம் மற்றும் தமிழ் பதிவுகள் வரை வந்து நிற்கிறது.


இதற்கு நடுவில் என் தந்தை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியது சாண்டில்யன், கல்கி மற்றும் கண்ணதாசன். ஒரு முறை அம்மை நோய் வந்து வீட்டை விட்டு எங்கும் செல்ல முடியாத நிலைமையில் எனக்கு இவர்களை என் தந்தை அறிமுகப்படுத்தினார். அங்கு இருந்து இன்னும் வெறி கொண்டு ஓட ஆரம்பித்தது என் ஆசை. எங்கே எந்த புத்தகம் கிடைக்கும் என்று அலைந்து இருக்கிறேன்.


என் தந்தை எனக்கு அறிமுகம் செய்த மற்றொருவர் சுஜாதா. "அறிவுஜீவி" இப்படி தான் என் தந்தை அவரை அழைப்பார். அவரை பற்றி பேசும் போதெல்லாம் மிகவும் வியந்து பேசுவார். அவரை பற்றி பேசும் போது கண்களில் ஒரு மின்னல் வந்து போகும்.

அதன் பிறகு என் நண்பர்கள். பொன்னியின் செல்வனையும், சிவகாமியின் சபதத்தையும் எனக்கு புதிதாக காட்டினார்கள். மறுபடியும் அங்கே இருந்து ஓட ஆரம்பித்தது என் ஆசை. இப்பொழுது இந்த பதிவு வரை வந்து நிற்கிறது. இது இங்கேயே நிற்க போவதில்லை. இன்னும் செல்லும். ஆனால்....

ஆனால், படிப்பது போல் அல்ல எழுதுவது. நிறைய படிக்க வேண்டும். நிறைய பேச வேண்டும். நிறைய அனுபவிக்க வேண்டும். பயிற்சி வேண்டும். இப்பொழுதுதான் நிறைய படிக்க ஆரம்பித்து இருக்கிறேன். மெதுவாக பின்னூட்டம் இட ஆரம்பித்து இருக்கிறேன். தைரியம் வரும் பொழுது ஒவ்வொரு பதிவாக (படியாக) ஆரம்பிக்கிறேன். அதற்க்கு உங்கள் ஆதரவையும் அன்பையும் வேண்டுகிறேன். ஏதேனும் தவறு இருந்தால் சுட்டிக் காட்டவும்.

இப்பொழுதான் முதல் படி எடுத்து வைக்கிறேன். ஆதலால் ஏதேனும் எழுத்து பிழை இருந்தால் மன்னிக்கவும். அதே போல் கோர்வையாக எழுத வராவிடில் பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டுகிறேன்.